"BUDO" door: Patrick McCarthy, (vertaling: Theo Theloesen)
Voor hen die dit artikel graag lezen in de originele taal,
klik hier voor de Engelstalige versie
日本武道 Japans Budo
Karatedo is in veel opzichten een afspiegeling van de gedisciplineerde
en idealistische samenleving waar het uit voort komt. Ook Japanners
zijn een gedisciplineerd en idealistisch volk, en budo, zoals dat in
hun land beoefent wordt, is ook idealistisch en gedisciplineerd.
Gebouwd op oude gewoontes, onbuigzame ideologieën, en diepgaande
spirituele overtuiging wordt de Japanse samenleving voor een heel
groot gedeelte bepaalt door zijn culturele rituelen.
Voor Japanners, hebben rituelen een belangrijke functie. Zo worden
rituelen gebruikt om belangrijke levenslessen te leren zoals het
overwinnen van tegenslagen, hoe anderen er mee om gaan, en wat de
verwachtingen zijn aan het einde. Rituelen zijn zogezegd het platform
waarop karatedo wordt geleerd. En door middel van rituelen wordt
iemands aandacht geleidelijk aan naar binnen gericht zodat een
levenslange zoektocht naar spirituele harmonie kan worden nagestreefd.
A lecture by Patrick McCarthy, Europe, November 1995
Het sterk aanwezige Japans nationalisme en de anti-Chinese gevoelens
droegen ertoe bij dat de karate-jutsu groepering moest overwegen om
hun ideogram dat China symboliseerde te veranderen. In de overgang
die daarna volgde veranderde de Ryukyu kempo karate-jutsu groepering
tevens het achtervoegsel "jutsu" en verving het door het moderne
achtervoegsel "do", net zoals bij judo en kendo.
De originele twee ideogrammen voor karate betekenden "China Hand".
Het eerste ideogram dat kan worden uitgesproken als "tou" of "kara",
symboliseerde aanvankelijk de Chinese Tang dynastie (618-907), en
werd later symbool voor China zelf.
Het tweede ideogram, dat "hand" betekent, kan zowel worden
uitgesproken als "te" of "di". Meester Kinjo Hiroshi verzekerde ons
dat tot de Tweede Wereldoorlog de Uchinan (Okinawaanse)
karatemeesters in het algemeen de term "toudi" gebruikten.
Als zodanig representeerde het begrip kara niet allen voor het
fysieke betekenis maar het omarmde ook de metafysische betekenis
ervan die doelde naar een oude Mahayana Boeddhistische leer die zich
bezig hield met objectiviteit, spirituele emancipatie, en de
innerlijke wereld (wezenseigen wereld).
Gedurende de zoektocht naar de innerlijke wereld vertegenwoordigt het
begrip kara het overstijgen van aardse wensen, illusies en wat daar
deel van uit maakt.
Het achtervoegsel "do", dat we bijvoorbeeld ook vinden bij kendo, judo
en budo, betekent "weg", "pad", of "manier". Hetzelfde ideogram wordt
in Mandarijn Chinees uitgesproken als "dao" en wordt voornamelijk
gebruikt in de Daoistische filosofie van Lao Tze, de beroemde auteur
van het boek de Tao Te King.
In de filosofische context zoals geadopteerd door de zelfverdedigings
tradities werd het "do" een "manier" van leven (levenswijze), een
"pad" dat men bewandelt, terwijl men de karatedoelstelling van
perfectie nastreeft. Het ideogram "jutsu" zoals gebruikt in
karate-jutsu betekende "kunst" of "wetenschap".
Terwijl de nieuwe term "karate-do", met de twee nieuwe ideogrammen
(kara en do) pas officieel erkend werd door Okinawa in
1936,
werd hij door de Dai Nippon Butokukai in 1933 geratificeerd. Hierdoor werd
tenslotte karate-do erkend als modern Japans budo.
De ontwikkeling van het karate werd echter overschaduwd door de
verstrekkende gevolgen van de Tweede Wereldoorlog. De gevolgen
waren van dien aard dat het standaardiseren nooit vorm heeft
gekregen. De Dai Nippon Butokukai en andere organisaties overwogen
om deel te nemen aan het militarisme en in 1945 werden ze ontbonden
nadat Japan zich onvoorwaardelijk had overgegeven aan de
geallieerden. Velen nemen aan dat hierdoor aan de ontwikkeling van
het karate-do als een gestandaardiseerde discipline een einde kwam.
Echter, zoals judo en kendo, werd karate-do erg succesvol door de
sportinbreng die op de scholen gestalte had gekregen.
Ondanks de populariteit van het karate-do, de meningsverschillen,
persoonlijke tekortkomingen, en hevige rivaliteiten, bleek duidelijk
dat karate-do was bestemd om zijn individuele verdeeldheid te
behouden. Terwijl ontelbare eclectische interpretaties niet
onthuld waren, werden de karate-do stijlen nooit echt bij elkaar
gebracht om één traditie te vormen. Dit is een fenomeen dat, of het
nu goed of slecht is, bestaat tot op de dag van vandaag.
Patrick McCarthy: Bubishi, The Bible of Karate, 1995, page 56, 57
Door Budo, waar karatedo een onderdeel van is, komen mensen in
aanraking met de rituelen, etische en spirituele waarden van de oude
Japanse cultuur.
Als iemand werkelijk karatedo wil begrijpen is het belangrijk om
naast de technische training vooral ook de onderliggende principes
te bestuderen. Het leren van alleen technieken zonder het
begrijpen van de onderliggende principes is een van de redenen dat
karatedo een obscure traditie is geworden.
De bovenstaande karakters die "On-Ko-Chi-Shin" betekenen, zijn
ontleend aan de geschriften van Confucius. Ze betekenen zoveel als,
"Hij die wil weten wat de toekomst brengt, moet de geschiedenis
kennen."
ideogrammen
Kinjo's leraar, Hanashiro Chomo, een directe leerling van "Bushi"
Matsumura, was de eerste die het ideogram "China" verving in zijn
publicatie Karate Kumite die in het jaar
1905 het levenslicht mocht aanschouwen.
Dit unieke ideogram beschrijft een zelfverdedigingskunst waar men
slechts gebruik maakt van de "lege hand" om een tegenstander te
overwinnen. Dit nieuwe ideogram voor "kara" betekende "leeg" en kan
ook worden uitgesproken als "ku" (lege ruimte) en "sora" (hemel).
WA
Door het gebruik van de nieuwe ideogrammen oversteeg de plebejische
Okinawaanse discipline karate-jutsu de fysieke grenzen van het
gevecht en was na het omarmen van Japan, modern budo geworden.
Net zoals andere Japanse culturele disciplines werd karate-do een
lichaam dat door het Japanse begrip wa (harmonie) werd vorm
gegeven. Aldus werden de oude termen toudi-jutsu en karate-jutsu
vervangen door "karate-do" (de "weg" van karate).
Tegenwoordig zijn de meeste historici het er over eens dat het Ryukyu
kempo karate jutsu zoals in die dagen geïntroduceerd in Japan, op
zijn best een effectieve maar ongeorganiseerde plebejische
zelfverdedigingsmethode was.
De Dai Nippon Butokukai was van mening dat de verbeteringen die nodig
waren het beste konden gebeuren onder hun auspiciën, net zoals bij
judo en kendo.